Neresinden otopsi yapılır çiçeğe Bahar olsam Her botanik cinayeti çözerdim elbet Ama bu hız, bu meta-kaos... Ne zamana sığabiliyoruz Ne de savrulduğumuz o kirli semtler bizim Kapısını ne zaman zorlasam Gün, parmak uçlarında yürüyor Akşamlar, "Kapalıyız" tabelasını asıp İtibarsız bir geceye sarkıyor Sen sus! Bu güz Ağzında okyanus oyalanıyor Deniz konuşsun; Değil mi ki balıklar dahi İçinde boğuldukları suyu tanımıyor Neresine neşter vurulur bir çiçeğin Tenine nükseden şey Gül değil Radyasyon sızıntısı Benim içime oturan ise Nükleer bir kül Olsun olmaz enkaz yığını Kimse bilmesin Teşhis de koymasın Seninle aynı yaştayız biz Aynı travmanın eşiğiyiz Hüznün bu karanlık çağında, Aynı Hay’ın ağzından taşıp Aynı Hu’nun boşluğuna düşen Çok talihsizliğimiz var Ve elbette her şey kendi nefsinde güzel Ta ki senin nefesin Bir çiçeğin yaprağına Ölümcül buğu olana kadar