Çürük dişimden pir parça kopunca aklıma şu geldi; bazen insan kendisinden olan ancak canını çok sıkan bir şeyden kurtulmak ister ama aynı zamanda da ondan ayrılmayı pek göze alamaz. İşte benden kopan çürük diş parçasının bana hissettirdikleri. Bu bir nefse itaatkarlık mı yoksa yok olmanın ve yitip gitme korkusu mu bilemedim. Ancak zannımca düşünmek gerek, bizden kopan yada koparılan veya terk edip giden şeylerden evet korkalım, evet üzülelim, evet kırılalım ama asla kendimizi yok saymayalım. Unutmayalım ki bizden gidene biz ne kadar üzülüyorsak, bizim de başkasından gitmemiz onları üzebilir. Umarım başınız ağrımamıştır.