Yaş aldıkça kendime düşman oldum. Beni ne kadar iyi tanıdıysam bir o kadar da nefret ettim. Canımın yanacağını bile bile kendime dürüst oldum. Çok sustum. Çok öfkelendim. Çok düşündüm. Çok ağladım. Çok savaştım. Çok düştüm. Çok kalktım. Hep çoklarla yaşamak zorundaydım. Ama hep az sevdim kendimi, belki de hiç sevmedim. Bilemiyorum. Şimdi, çoklarım zehirli bir bataklık gibi beni derinlerine batırmaya başladı. Kaybolurken bile hâlâ konuşuyorum, üstelik sesim eskisi kadar gür bile çıkmıyor. Çünkü sesim eskisi kadar gür çıkmayacak kadar kırık. Üzgünüm. Kendime bu denli düşman olduğum için gerçekten üzgünüm. Özür dilerim. Esmanur Kadak