Hayat, Kar kadar beyaz, kar kadar berrak. Umut göz kırpıyor, Mavi mavi ışıldayarak. Sevinçtir çocuğa karın ilk yere değişi. Yere göğe sığmayan hayal dünyasında, O ışıl ışıl mavi, Bir nevi sonsuzluk belirtisi. Sonra bir sis göçüverir kuşluk vakti, Bembeyaz karın üzerine. Ve yetmez!.. Hayallere de perde iner Simsiyah, büyüdükçe. Yaşamayan bilmez ne demektir, kalmak Kış ortasında yalınayak. Bütün belirsizliklerin arasında, Gidip geliyoruz yalpalayarak. Hayat, Kar kadar korkunç, kar kadar soğuk. Kulakları delip geçen sessizlikte, Can çekişiyor umut; Sesi yılgın, sesi boğuk. Karda yavaş yavaş yürüyorum, Ardımda kederli ayak izleri. Kendimden epeyce uzağa gidiyorum. Biraz sonra ölmüşlerin ruhuna değiyorum. Etrafta kar sessizliği…