Bu barın bir adı yoktu; en azından kapısında yazmıyordu. Buranın müdavimleri, kalabalığın tam ortasında bile kendini yabancı hissedenlerdi. Herkes aynı dili konuşurken kelimelerin arasındaki boşlukları dinleyenler... Buraya unutmak için değil, aksine hatırlamak için gelirlerdi. ​Karin de onlara tam olarak bunu verirdi. ​Müşterilerine ne içeceklerini hiç sormazdı; sadece bakardı. Bazen tek bir bakış, insanın içinde beklediğinden çok daha büyük yankılar uyandırırdı. İnsanların kaçtıkları, sakladıkları ya da özledikleri o tek anıyı bulur, tezgâhın arkasındaki şişelerin yardımıyla o anıyı sıvıya dönüştürürdü. Çoğu insan ilk yudumdan sonra ya geçmişin ağırlığı altında ezilip ağlamaya başlar ya da tamamen susardı. İçki her zaman doğruyu söylerdi, çünkü anılar yalan söylemezdi. ​Ben her zaman aynı yerde, Karin’in ellerini görebileceğim o sabit açıda otururdum. ​Sonra kapı açıldı. ​İçeri giren adam ilk bakışta dikkat çekici değildi ama gözden kaçırılacak biri de sayılmazdı. Doğrudan bara doğru yürüdü, oturdu ve hiç konuşmadı.