Akıl gölgelerde gezmekte, Kendi sınırını aramakta. Yollar aştıkça içinde, Çıkmaz sokaklara girmekte. Bir yön, pusula, iz aramakta, Başıboş kalmamak için. Ancak sarılamazsa sağlam bir ipe, Debelenmektedir kendi çukurunda. Aklı perdelerse insan, Karanlıklara bürünür dipsiz kuyularda. Ne bir his, ne bir düşünce Tek başına yetmez kurtuluşa. Fikirleri ete kemiğe büründürmek için, Giydirmeli duygu ipliğine. Fikirler nefes aldıkça, Var olur kalplerde sevgi.