Not defterinde gezinen bir kalem, İlk cemrenin hikayesini yazıyordu. Masum bir kalbin gönlüne dokunan ilk his, Arkadaşça süzülen bir tebessümde saklıydı. Zaman başkaydı, başka akmaktaydı. Ciğerlerde gezinen hava bile değişmişti. Ancak yasak ağaç uzak kalmalıydı. Kapandı gözler, sustu diller. Büyük idealler vardı. Kavgası verilmesi gereken dertler vardı. Susturulması gerek bir kalp vardı. Sevmek bencillikti. Yollar farklı aktı. Zaman farklı kimlikler biçti. Sevda sadece mırıldanan şarkılara saklandı. Atan kalp kendi sesine semud kaldı. Hisler unutulsa da güneş aynı, gök hala maviydi. Bir bakış tüm illüzyonu dağıttı. Kandırılan gönül isyan etti. Zincirlerini kendi kırdı. Kader ekilen sevgi tohumlarını yeşertti. Artık sevda fail, maşuk meful oldu. Lam olan diller yazıya döküldü, Gizlenen hakikat güneş gibi parladı. Aslında ilk cemre ile son cemre aynıydı. Seven sadece kalp değil tüm benlikti. Silinmek istenen fıtrattı. Ama bir bakış tüm benliği tekrar diriltti.