Bazı insanlar kaybolmaz. Sadece… kendilerini saklamayı öğrenirler. Ben de onlardan biriydim. Dışarıdan bakıldığında hayatımda her şey yerli yerindeydi. Cümlelerim her zaman ölçülü, sessizliğim ise daima kontrollüydü. İnsanların “sağlam” dediği o ince, tekinsiz çizgide yürüyordum; ne düşüyor, ne de gerçekten bir adım ileri gidebiliyordum. Ama insanın en büyük dağınıklığının, aslında hiç dağılmıyormuş gibi görünmesi olduğunu o zamanlar bilmiyordum. İçimde uzun zamandır iki farklı kişi yaşıyordu. Biri o bildik, alışmış olan... Bekleyen, katlanan, hayatı sadece katı bir mantıkla düzenlemeye çalışan yanım. Diğeri ise bir kapıyı tekmeyle açıp oradan çıkmak isteyen, ne pahasına olursa olsun o duvarları yıkmayı arzulayan tarafım. Uzun süre hangisinin asıl ben olduğuna karar veremedim. Belki de bütün sorun buydu. Çünkü insan kendi içindeki o asi sesi susturmayı öğrendiğinde, dışarıdaki hiçbir gürültü onu bir daha rahatsız edemiyordu. Ta ki… o gün gelene kadar. O kitabı ilk gördüğümde, son derece sıradan bir şey sandım. Ne kapağı dikkat çekiciydi ne de ismi akılda kalıcı... Ama ona dokunduğum an garip bir şey oldu. Sanki o kitap bana ait değildi de, ben o kitaba aittim. Kapağı aralayıp sayfayı açtım. İlk cümleyi okuduğumda kalbimin ritmi bir anda hızlandı; çünkü orada yazan şey kurgusal bir hikâye değildi. O… bendim.