Derin bir boşlukta sallanmaktayım. İçimdeki fırtınalar sönmüş. Nabzım düşmüş. Gerçekten buraya kadar mı? Alnımda boncuk boncuk terler, tüm vücuduma yayılan bir titreme. Bir korku ancak bu kadar hissedilir. Gitmek deniyor adına yokluğun. Gideceğim ve bitecek. Çözülüyor ellerimi sıkan ince urgan. Karanlık bir boşluğa doğru sürükleniyorum. Seyrek ve hızlı bir şekilde hayatım geçiyor önümden. Parçalara ayrılmış resimler görüyorum. Tam zeminle buluşma anında şiddetli bir irkilme ile  doğruluyorum. Kan ter içindeyim, göğsüm çatlayacak kadar hızlı, meğer rüyaymış.