Birlik Ormanı'nda, küçücük bir böğürtlen çalısı büyürmüş usulca. Her sabah yapraklarını hafifçe kımıldatmaya uğraşır, "Ah, dallarım karışık... Yapraklarım solgun..." diye söylenirmiş. Bir gün, mevsimin ılık rüzgârı hafifçe eserken, minicik yaprak bitleri konuvermiş dallarına. Böğürtlen şaşırmış, telaşlanmış; yapraklarını zorlukla kımıldatarak kaşımış: "Ah, ne olacak şimdi! Böyleyken nasıl meyve veririm? Tam o sırada, derenin kıyısında yuvasını kurmuş olan Rakun Raki, çalıların arasından sessizce çıkıvermiş. Yaklaşıp dikkatlice çalıyı izlemiş. "Hey, dur bir dakika! Niye böyle üzgünsün? Anlat da dinleyeyim," demiş. Böğürtlen çalısı derdini anlatmış. Raki ise anlayışla başını sallamış. Biraz düşündükten sonra koşmuş dere kenarına, bulduğu ince, kalın bambuları toplamış. Bazen zıplayarak, bazen sürükleyerek taşımış. Sonunda çalının etrafına sıkı bir çit örmüş, mutlulukla böğürtlenin dallarını sıra sıra dizmiş. "Yakında kuşlar gelir, yaprak bitlerini toplarlar bir bir. Meyvelerin parlar, yaprakların yeşerir," demiş. Günler böylece akıp gitmiş. Güneş daha parlak açmış, dere şırıl şırıl akmış. Kuşlar dallara konmuş, minik böcekleri toplamış. Böğürtlen çalısı her gün biraz daha büyümüş, toprağın derinlerinden süzülen suyla beslenmiş. O sabah çalı, yapraklarını rahatça sallayarak heyecanla Raki'ye seslenmiş: "Dostum Raki, bugün kendimi çok canlı hissediyorum! Hadi biraz böğürtlen ye tüylerin parlasın, gözlerin ışıldasın." Gerçekten de, bir zamanlar solgun duran yapraklar zümrüt yeşile dönmüş, üzerlerinde minik damlalar ışıldıyormuş. Meyveleri ise mor ile siyahın arasında parıldayan kırmızı taneleriyle güneşin altında bir hazine gibi görünüyormuş. Bir an ikisi de sessizce durup bu güzelliğe bakmış. Çalı da Raki de derin bir nefes almış. Ve o günden sonra, çalı ile Raki'nin dostluğu orman boyunca hafif bir rüzgâr gibi yayılmış. Birlik Ormanı tatlı bir huzur ve neşeyle canlanmış... Yazan: Esma Doğan Küçük böğürtlenim Ceyda Nur'a🪽