Yollar kaybolmuş, izler silinmiş, ümmet ışıksız kalmıştı. Devir değişmiş zaman Müslümanların üzerinden silindir gibi geçmişti. Akıllar karışmış, yeni devrin şarkıları kulakları tırmalıyordu. Ümmete “asrın idrakine söyletmeliyiz İslam ‘ı” nasıl olacağını müjdeleyen Bir sen vardın Hocam. Kavim, kavim, aşiret, aşiret ayrılan Müslümanlar Hala niçin bu haldeyiz bile diyemezken, Çözümü sağda solda arayan, gayptan mehdiler bekleyen Müslümanlara, İslam birliği diye muştulayan bir sen vardın Hocam. Geçmişini, nerden geldiğini unutmuş, Dedesinden utanan, tarihini görmezden gelen bir halka, Önce ahlak ve maneviyat diyerek, İslam demek olan “milli” kavramını öğreten bir sen vardın Hocam. II. Viyana kuşatmasından beri toprakları elden giden, Kurtuluş savaşı ile ancak Anadolu’yu kurtarabilen, Fetihleri unutmuş bir millete, Kıbrıs ile aslını hatırlatan bir sen vardın Hocam. Ağır sanayi dedikçe gülenlere, Ülkeyi baştan sonra fabrikalar ile dolduran, İslam Dinarı deyince alay edenlere, Denk bütçe ile cevap veren bir sen vardın Hocam. Seni öğrencilerin ile arkadan vurduklarında, İçimizden çıkanlara ile Irak‘ı işgal ettiklerinde, Çağlayanda yüzbinleri toplayarak “Beni akp‘nin günahlarına ortaya etmeyin” diyen bir ses vardın Hocam.