Zaman çemberinin zembereği kurulmuş. Bir yıldız son fotonunu püskürtmüş. Zerrenin içine sığdırılan dünya açığa çıkmış. İçe kapanan kapılar zamanı yutmuş. Gelgitler arasında yaşayan insan, Varlığını tüketmiş. Amalarla kaçtığı hakikat, Yüzüne vurulmuş. Karanlığı yutan dev aynalar, Güzellikleri söndürmüş. Toprağa damlayan son gözyaşı, Vicdanları noktalamış. Kendi kıyametini yaşayan yığınlar, Bir çocuğun son nefesinde dirilmiş. Silahların öldüremediği gölgeler, Yalnızlıkta vurulmuş.