Ah babacığım, babam benim… Yokluğun derin bir hasrettir kalbimde. Hiçbir ilaç deva olmaz, Hiçbir merhem iyileştirmez bu yarayı bilirim. Boşuna değildir bu savruluşlarım bir yaprak gibi, Boşuna değildir aklımın gitgelleri. Yolumu ha bire kaybedişlerim, Boşuna değil. Hani sen karıncayı dahi incitmekten korkardın ya, Sırf candır diye, Yaradan’dan ötürü… Yattığın yer de seni incitmesin isterim; Mekânın miski amber koksun, Çiçeklerle örtülü.