kendini onaylayan bir sözdür hayat deniz bana engin olduğunu söylemedi gece karanlık ve ürkütücü olduğunu ne kadar soğuk olduğundan bahsetmedi kar ne güneş sıcak olduğunu söyledi ne sen benim için sonsuz bir yaşam sorma şimdi hangi rüzgar esiyor hangi denize açılsam iyot derin bir can sıkıntısıyla göz kapaklarını aralıyor sahi güneş bu da neyin yokluğudur diyorum sabah sabah coşkuların içinde kaybedip kaybolup sorduğum ben isyanın içinde doğdum oysa intihar değil ölüme sunacağım intikam bilemedim hangi dağın yamacında saklı sırrı ile biten hangi yaban otuyum ve hangi eldir beni ziyan eden hangi yarasına olayım diye derman hangi kıyıya vursam bitik bak bu bendeki kimsesizlik yıkıcı hain kancık esrik bana üzüm ve buğday söyleyen türküler getir sen iyisi mi işte böyle böyle bir aynanın karşısında susar susar dururum