İki dünya sürgünüyüz kalbim Tüm sesleri boğdu Sabiîlerin dillerindeki mineral Doğru söylenmiş bir sözden fazlası değil Oysa bir gülün rengi Ve doğru anlaşılmış bir mucizeden Mor kutuplu kırık bu bakışlar Ve düşünde kendini bulan Yazık bu buğday kokusu Ciğerlerine tütün basılmış Tüm o anlam Perilerin ve devlerin dünyasında Aydınlanan aklı var ağrılarımın Ben eyledim sen oldun değil Hiç durmadan dönen ölü Tüm bu cisimler Güneşin ve yıldızların Yollarını çizen iyilik Ateşleri ve suyu kirleten Cesetlerle dolu zihnim Sınamak aşkı zorlamaktır biliyorum Tüm oluşların ruhuna küfür biraz da Nasıl olur da yılgısı olur Üzümün çekirdeğinden Ve bu sözlerin ne yeri vardır Asma kurdunda Bitmeyecek anlaşılan Geven dikenleriyle yaptığım Bu huzursuz tuzlu temaşa