An'da Olmak Üzerine Sanırım gün batımına aşığım. Bana ne kadar özgür olduğumu hatırlatıyor. Her gün gün batımını izleyebilmek, bence gerçek bir lüks. Farkında olmak, bakmak ve gerçekten görmek... Gökyüzündeki o ahenk... Hele ki bizim coğrafyamızda; doğa adeta bir sanat eseri gibi. Gün batımı: sakinlik, dinginlik, içe dönüş ve huzur demek. Yüzüne hafifçe vuran rüzgar, uzaktan gelen dalgaların sesi... Kulağında ince ince çalan bir Farid Farjad... Derin bir nefes alabilmek: işte özgürlük bu. Arkanda yükselen yemyeşil dağlar, doğanın sana verdiği sonsuz alan: özgürlük. Rutin bir nimet gerçekten, andalık da öyle. Beklentisiz yaşamak bir nimet. Kimseyle yarışmamak, kendi hızında olmak, sürüklenmek yerine durağan kalabilmek... Hepsi birer hediye aslında. Kimseye mecbur olmadan kurulan samimi bir muhabbet, sabah gözlerini açtığında yüzüne yerleşen gülümseme, yoldan geçen birine verdiğin selam bile bir nimet. Ama en güzeli de… Gün batımı değil mi? Rengarenk bir gökyüzü ve onun sana hissettirdikleri… Bir bardak kahveyle birlikte, yanında en sevdiğin şiir kitabı...