Başarılar üzerinden hep bir gurur kasıntısı olunurken, başarısızlıklar üzerinden niye hep bir başkasını -durumu- suçlamayı en basit tabiriyle tu kaka yapıyoruz. Başarı ne olmalı? İyi bir gelecek mi yoksa iyi bir ahlak mı olmalı? Bu sorunun cevabını gerçekten içten verebilirsek -ki zor görünüyor- o zaman belki biraz mesafe kat ederiz. Mesafe diyorum, bilerek doğruya ulaşırız demiyorum. Çünkü doğruya ulaşabilmemiz için önce mesafe kat etmemiz gerekmez mi? Bu bağlamda bir çocuğun bir okul sınavından veya genel bir sınavdan düşük puan alması ya da en yüksek puanı alması onun hangi yönüyle başarılı olduğuna hükmedebiliriz? Ahlak başarısı mı? Yoksa gelecek kaygısı üzerinden bir başarı mı? Ya da şöyle soralım: Kendimize bir anne baba, bir eğitmen, bir hoca, bir öğretmen, bir öğretici -adını ne koyarsanız- çocuklarımızın başarısı üzerinden gururla tepinirken, onların aslında bizim ahlaki olarak hangi çöküntü üzerinde tepindiğimizi ve bu ahlaki çöküntünün bizim, yani ahlaki eğitimi verecek olanların bu durumu görmezden gelerek, bir sıralama (puanlama) başarısı üzerinden bir hokkabaz gibi sevindiğimizi, bir soytarı gibi gururlandığımızı, tersi durumda ise deyim yerindeyse sürekli bir kargaşa çıkardığımızı, bir başkasını suçlamak için gayri ahlaki bir sıralama yaptığımız ve üzerimize toz zerresinin dahi değmemesi için bin dereden su getirdiğimiz, aslında ahlakın başarı olduğunu bildiğimiz halde yine de gelecek kaygısı üzerinden başarının kalbimizdeki ve ruhumuzdaki ahlaki tabakanın üzerine bir karabasan gibi çöktüğünü de bildiğimiz halde yine de sesimizi çıkaramıyor, daha doğru bir deyişle belki de işimize gelmiyordur. Çünkü bu karabasan bize ahlakı unutturduğu gibi gerçek başarının bir puanlama sistemi üzerinden hesaplandığını aklımıza ve kalbimize kabul ettirmiş görünüyor. Oysa geriye dönüp baktığımızda asıl meselenin gelecek kaygısı değil, ahlaki başarı olduğunu anlamak için çok da fazla delille ispata yer bırakmadan güneşin doğuşu kadar net ortadadır. Tüm bunları söylerken denilebilir ki "iyi de, hiç mi gelecek kaygısı olmasın?" Tabi olacak, gelecek kaygısı için bugünü düşün, yarını yarın düşün. Ama ahlak için geçmişe bak, bugünü yaşa, yarın için nesline güzel bir miras bırak. Her zaman yüksek puan alabiliriz ama her zaman yüksek ahlak sahibi olamayabiliriz. Puanlarımız "benim geleceğim", ahlakımız "bizim geleceğimiz". Bu şiarla yaşamaya, hayata tutunmaya çalışırsak belki o zaman ahlak için biraz mesafe kat ederiz ve belki de üzerimize çöken bu karabasandan kurtulmak için bir adım atmış oluruz. O zaman ruhumuz ve kalbimiz sadeleşmeye başlar, o zaman belki ahlakın önemini kavramaya başlar ve önce kendimizden başların ahlaki başarı puanlamasına…. Selam ve dua ile… Dip Not: bu yazı en çokta kendim için ve pay almak isteyen herkes için