kötüyüm bugün hep iyi olmak ya da öyle görünmek yordu beni ne zormuş ağlamak istediğinde gülmek zorunda olmak gözyaşlarını içine akıtmak atlayıp arabama gitmek vardı adanaya asfalta vurup kendini ömrünün duble yollarında şerit değiştirimek sonra yüreğimin sisinde kaybolmak ahmet kaya fısıldayacaktı kulaklarına karanlığın kuytusunda sabahın ilk ışıklarında memleketimin içimi titreten havası ayağını basar basmaz toprağına ağzından istemeden çıkan küfür cabası havasından mıdır suyundan mı bilmem... Kaçış Emre Ezgin