Zihnimin kabuğunda Kumtaşlarının Cansız gri görüntüsü Gamsız ateş Su ve rüzgâr kötülüğü Çatal dudaklı çiçeklerimin Sevda örgülü Havva tozuyla Bozuyorum bozgununu Işıl renkli Keskin kokulu Fısıltılar sonra İşittiğim Kurşun karbonat Zehirlemiyor O vakit beni Renk veren akçıl düşler Kullanıyorum Bu coşkuyla Boynumu Tatlılıkla öpüyor Böylesi Yedi mızrak çekiyorum Umudun göğsünden Böylece Göğsümden Yedi yere Yedi kere Boşalıyor Zehri Ağzımda oyalanan Madrigalin Gerçek sihri Ancak Bu havasla Yazını bırakıyor Sevinç / Çığlık / Gülücük / Eşliğimde