Bir evladımızın kaybına dair: 14 yaşında körpe bir fidan. Babası 5-6 ay önce vefat etmiş Annesi başka şehirde. Şehrin ortasında, sel sularında elektrik akımına kapılıp hayatını kaybediyor Ah çocuğum! Ayakkabılarını da ıslanmasın diye çıkarmış. Vebali hepimizin üzerinde değil mi?

Her daim kıymetli isimlerden bazıları 🔷 Ahi Evran Ahmet Yesevi Arendt Âşık Veysel Erasmus Farabi Fuzuli Gandi Horkheimer İbn Haldun İbn Sina Kant Konfüçyüs Marcuse Maslow Mevlana More Nizamülmülk Platon Rousseau Seneca Sokrates Tagore Tolstoy Yunus Emre Sen de ekle ⬇️

Okuryazar'da yeni yazım: Sorumluluk Olmadan Özgürlük Olur mu? Basın Etiği Üzerine Bir Muhasebe

Topluma dair bir gözlem ve kanaat: Gençlerde madden, mânen bir keyifsizlik, umutsuzluk hâli hâkim. Yaşlılar da kaygılı, güvensiz. Âdeta herkes yalnız başına bırakılmış gibi. Bir kimse kendini huzurlu hissetmiyorsa, toplum onun yanında yer almıyorsa, hepimiz kusurlu ve suçluyuz.

İnsan istekli olmalı, gayretli olmalı. İyileri örnek almalı. Gıpta etmeli. Çalışmalı, üretmeli. Kendine, içinde yaşadığı topluma, insanlığa değer katmalı. Ama hırslı olmamalı, haset olmamalı. Başkalarını maşa gibi kullanmamalı. Sınırını aşmamalı. Sonu rezillik ve felaket oluyor.

Bugün yaşadıklarımız kendiliğinden değil, iyi kötü bizden önceki kuşakların ve bizlerin bir ürünü. Kimi vakit tercih ve isteklerimizin kimi vakit endişelerimizin, korkularımızın, hırslarımızın bir sonucu. Bu yüzden değişir, düzelir. Yeter ki biz samimi, dürüst olalım. İsteyelim.

Sürekli olanı konuşmak, sürekli yıkıcı, kötü şeylere odaklanmak bizi o kötülüklerden kurtarmıyor. Bilakis kötülükler bizi çepeçevre sarıyor. Biz karanlığa bakıyoruz, karanlık da bize. Aklımız, duygularımız bozuluyor. Karamsarlık, kötümserlik bizi çaresiz kurbanlara dönüştürüyor.