Tutunamayan âşıklar cenneti ruhum; Durmaksızın dağlanmış, çarmığa gerilmiş bedenim. Sensizlik çekilmiş gözlerime, Sensizlik dağlanmış yüreğime. Sen mi? Ne çare…

Yolunu kaybetmişti, İnsan denizinin içinde. Balık kılçığı gibiydi; Duygularından sıyrılmış, Geriye yalnızca Ruhunun kuru bir iskeleti kalmıştı. Tatsız, tuzsuz… Mavinin, yosun tutmuş yeşiline çalan

İcat edilmemiş kelimeler, Hiç kullanılmamış duygular Ve su yüzüne hiç çıkmamış âşıklar… Kendini kaybeden sessiz ruhlar.